گاهی می لرزم.... گاهی می ترسم.... گاهی می خندم.... و گاهی با همه وجودم چشمم را به

همه واقعیتهای موجود می بندم تا دنیای خیال انگیز مرا به هر جایی که دلش می خواهد ببرد....

و با همه این احساس های ضد و نقیض قدم به قدم روزهای جوانی ام را سپری می کنم....

قدمهایی که خیلی خوب می دانم خیلی هاشان به سمت مرداب است.... مردابی که ممکن است

تا گلوگاه اسیرم کند.... اما توان فرارم نیست.... فرار از محبت او ، برای منی که در برهوت

محبت و توجه و عاطفه عشق دست و پا زده ام ، برای منی که تشنه شخصیت های واقعی و نه

حبابهای دروغین ام ، قدرتی ما فوق بشری می طلبد که در وجود من نیست...... 

بیچاره من..... منی که اینطور تشنه محبتی بودم که شرافتمندانه دریغ می شد.....!

پیچک وجود من به کجا پیچیده بود؟؟؟!! به بلندای یک دیوار بلند یا سرازیری یک چاه

عمیق؟؟!!!.......

حالم اصلا خوب نیست یعنی میشه گفت افتضاحه......

نمی دونم چرا و چم شده فقط خوب نیستم اصلا!

سرما هم که خوردم شدید شده دردسر دیگه!